Een verhaal achter de schermen: failissement

Een verhaal achter de schermen. Zo nu en dan willen we graag een verhaal delen van iets wat we hebben meegemaakt.

‘Heb je erover nagedacht je failliet te laten verklaren?”

Deze zin staat mij nog steeds bij en vergeet ik niet snel weer. Ik heb in de 12 jaar dat ik werk dit nog nooit aan iemand gevraagd maar in 2018 kwam dit moment voorbij en was het er uit voordat ik er erg in had. Wat was er gebeurd? Ik neem je mee.

Ik kreeg een telefoontje van een man die niet goed wist waar hij moest beginnen. Hij kwam chaotisch en gestrest over en ik had snel door dat een telefoongesprek niet het juiste medium was. Ik nodigde hem uit naar kantoor en had die middag geen afspraken waardoor hij gelijk kon komen. Op kantoor vertelde hij dat hij was belazerd. Zijn rekening was de afgelopen tijd leeggehaald  door iemand wie hij vertrouwde en post was achtergehouden.

Hij had een dwangbevel gekregen en na dit na te hebben gebeld bleek hij een schuld te hebben van circa € 30.000 waar hij niks van wist. Er waren van diverse jaren geen aangiften ingediend en er waren vele schattingen en boetes opgelegd.

Hoe kon dit gebeuren? Die vraag stelde hij zich na ons gesprek ook voortdurend. Hij was te goed van vertrouwen. Maar zag hij dan niet dat zijn rekening werd leeggehaald? Nee, zolang hij kon pinnen keek hij daar niet echt naar. Je kan het naïef noemen maar de keerzijde is ook dat het mooi is hoeveel vertrouwen mensen kunnen hebben in elkaar. Onvoorwaardelijk vertrouwen. Het is jammer dat hij dit nu nooit meer zal hebben waarschijnlijk.

Terug naar de werkelijkheid. Wellicht dat ik dit nog makkelijk kon verhelpen. Als uit de boekhouding bleek dat de schattingen te hoog waren konden we nieuwe aangiften indienen en dit snel oplossen. De boekhouding was niet beschikbaar…. We moesten alles vanaf 2014 opnieuw doen. En toen kwam ik tot de conclusie dat de schattingen te laag waren. Zijn hele rekening was stelselmatig leeggehaald en de schuld die hij moest aflossen was hoger dan € 30.000….

En toen vroeg ik het hem: “wil je hier wel tegen vechten?” Eerlijk, ik had verwacht dat hij nee zou zeggen maar hij zei ja! Hij wilde niet failliet. Hij wilde al zijn schulden netjes betalen, no matter what.

Als er iets is wat ik heb geleerd is dat open kaart spelen altijd het beste is. Ik heb een inspecteur te pakken gekregen die over deze zaak ging en het hele verhaal voorgelegd. Daarbij heb ik niet weggelaten dat de schuld in feite nog hoger moest zijn. Het is nooit een garantie maar ik trof een inspecteur die luisterde en mee wilde denken een oplossing te zoeken.

De beste man verdient zon € 4.000 omzet per maand. Hij heeft € 2.000 zelf nodig om zijn rekeningen te betalen. Met de overige € 2.000 kan hij in 15 maanden de Belastingdienst afgelost hebben. De Belastingdienst mag echter niet meer accepteren dan 6 maanden zakelijk en 12 particulier.

Maar, door het verhaal eerlijk uit te leggen en vooruitzichten net zo reëel te overleggen heeft de inspecteur ervoor gezorgd dat de betalingsregeling werd geaccepteerd! Met circa 15 maanden is deze beste man van alle schulden af en kan hij fijn verder. Het aantal maanden lijkt lang, maar er staat dan tenminste geen faillissement op zijn naam met alle negatieve toekomstige gevolgen van dien.

Zijsprong: de inspecteurs zijn ook mensen met gevoelens. Ze moeten werken binnen de kaders van de wet en sommigen houden zich daar heel strikt aan. Dat wekt vaak irritatie op en mensen reageren daardoor bij voorbaat gepikeerd naar de inspecteur toe. Dat werkt averechts. Met een goed verhaal (zonder uithalen en emotie) onderbouwd met feiten en als het kan goede onderbouwingen om die aan te tonen is er soms toch wel iets meer mogelijk. Het is dan ook positief dat een adviseur hier bij betrokken is want die geven vertrouwen af.